بهار

بی تو بودن کار من نیست ... اما ...

bahareh6 — Mon, 11 Jun 2007 16:19:18 GMT

مشترک گرامي

دسترسي به اين وبلاگ امکان پذير نمي باشد

زمستان ها باور می کنم که هستم . از بخار دهانم و رد کفش هایم روی برف

bahareh6 — Sat, 23 Dec 2006 18:45:18 GMT

و این منم

زنی تنها

در آستانه فصلی سرد

در ابتدای درک هستی آلوده زمین

و یا س ساده و غمناک آسمان

و نا توانی این دستهای سیمانی

زمان گذشت

و ساعت چهار بار نواخت

امروز روز اول دی ماه است

و من راز فصل ها را می دانم

و حرف لحظه ها را می فهمم

نجات دهنده در گور خفته است

و خاک

خاک پذیرنده اشارتیست به آرامش

چرت نویس

bahareh6 — Wed, 29 Nov 2006 15:06:27 GMT

هر چه خدا بخواهد . خدا هرچه بخواهد بدست می آورد

خدا به همه ما کمک می کند

خدا هر چه بخواهد بدست می آورد

کودک در گوشه ای به مرد خیره شده بود و دست می کشید به لباس رنگ و رو رفته اش

مرد گفت

خدا نیکی می خواهد !!!!!!!!!!

خدا خوبی می خواهد !!!!!!!!!!!!!

خدا عدالت می خواهد !!!!!!!!!!!

هر چه خدا بخواهد بدست می آورد

خدا به همه ما کمک می کند

اینقدر بهت زده نگاه نکن ، این فقط یه تعصب کورکورانه است

خدا صلح می خواهد ، خدا جنگ می خواهد

بزن بزن می خواهد ، خدا قحطی می خواهد

فروشگاه زنجیره ای می خواهد

خدا هر چه بخواهد بدست می آورد

خدا فساد می خواهد ، خدا سکس می خواهد

خدا آزادی می خواهد ، خدا مواد منفجره می خواهد

خدا مرز ها را می خواهد

بهت زده نگاه نکن

من فقط شوخی می کنم

هر چه خدا بخواهد ، خدا بدست می آورد

خدا مرز ها را می خواهد ، خدا شکافها را می خواهد

خدا بارامن می خواهر ، خدا پشت خیس مارا می خواهد

خدا جادو گران سیاه پوست می خواهد ،خدا معبد ها را می خواهد

خدا قانون می خواهد ، خدا جنایات تشکیلاتی می خواهد

خدا جنگ صلیبی می خواهد ،خدا جها می خواهد

خدا خوبی می خواهد ، خدا بدی می خواهد

هر چه خدا بخواهد ، خدا بدست می آورد

آیا تو به روز بهتری اعتقاد داری

آیا تو به راه طلائی ایمان داری؟

اگر چنین است ما باید در کنار هم جمع شویم

متحد ،متحد از نظر تجاری ، متحد از نظر اجتماعی ، معنوی و متحد از هر لحاظ ممکن

با تکیه یر قدرت پول

وتکیه بر دعاهایمان

هر چه خدا بخواهد بدست می آورد

خدا دلار می خواهد ،خوا سنت می خواهد

خدا پوند می خواهد و شیلینگ و پنس

خدا گیلدر می خواهد ، خدا کرون می خواهد

خدا فرانک سوئیس می خواهد ، خدا فرانک فرانسه می خواهد

بله

خدا فرانک فرانسه می خواهد ، خدا اسکودوس مس خواهد

خدا پزتا می خواهد

لیر نفرستید ، خدا سیب زمینی کوچک نمی خواهد

خدا شهر های کوچک می خواهد ، خدا رنج می خواهد

خدا می خواهد تپه ها را تمیز کند ،خدا بیوه زن ها را می خواهد

خدا راه حل می خواهد ،خدا تلویزیون می خواهد

خدا اعانه می خواهد ، هر چه خدا بخواهد بدست می آورد

خدا به ما کمک می کند ، خدا نقره می خواهد

خدا طلا می خواهد ، خدا می خواهد رازش هرگز گفته نشود

خدا ژیگولوها را می خواهد ، خدا زرافه ها را می خواهد

خدا سیاست می خواهد ، خدا یک خندهی حسابی می خواهد

هر چه خدا بخواهد ، خدا بدست می آورد

خدا دوستی می خواهد ، خدا شهرت می خواهد

خدا اعتبار می خواهد ، خدا سرزنش می خواهد

خدا فقر می خواهد ، خدا ثروت می خواهد

خدا بیمه می خواهد ، خدا می خواهد خودش را پنهان کند

نترس

این فقط یک تجارت است

تجارت

اشک نمی ریزم مبادا رد پای خاطراتت شسته شود...

bahareh6 — Wed, 15 Nov 2006 16:49:18 GMT

قلبم از آتش بود

سرد شد

فسرد

تو آمدی

ببین....

سنگ را به آتش کشیده ای!!!!!!!!

گل وحشی , گلدان را شکست !!!!!

bahareh6 — Tue, 24 Oct 2006 13:30:18 GMT

برایم بگو

که در کدامین دعاهای شبانه ات رفتنم را آرزو کردی

که این چنین ، تب داغ رفتنت تنم را می سوزاند

هنوز هم در پس کورمال های تنهایی ،

من که از خدا هم تنها ترم

به اجابت دعایی می اندیشم که هیچ گاه مستجاب نشد

می خواهم چیزی بگویم ولی می دانم خیلی دیر است

ولی بگذار بگویم که اگر اولین دیدار یعنی جدایی

کاش هیچ گا ندیده بودمت

عشقبازی نکردی

اما

با عشق

بازی

چرا...

زاغارت

معیار فصول درهم خواهد ریخت با شکستن ممنوعیت لبخند در پاییز

bahareh6 — Tue, 03 Oct 2006 17:37:01 GMT

تجسم می کنم تو را

کم آورده ام تو را

من که کم نگذاشته ام برای تو

بیا به جای فلسفه گیسوان مرا بباف

تارهای آدمی زشت چهره که خوابهای پریشانش از ارتفاع می ترسند

بیا با من قدم بزن ،توهم همراه مردم به من نیشخند بزن

با من ، به من همانگونه بنگر که دیگران می نگرند.

بیا، نترس

برایت همدمی آورده ام که تا انتها مرا می رنجاند

از هیجانهای منطقی

و استدلالی شیبیه روزهای نیامده

و پیر خواهی شد

مطمئن

گنجایش نیستی از تمام هستیمان بیشتر است

اینگونه نبودن تو به بودن من می افزاید

و حجم غمناک تنم لبریز

لبهای توست

با تکانهای نا پایدار

انگشتهایم را در هوا می چرخانم

دنیا دچار تغییر می شود

سهمی از این جهان توی اتاق توست

سهمی از اتاق تو توی جهان من

نفس بکش

هوا انگشتهایم را می چرخاند

می تواند انگیزه های زیادی باشد برای نگاه کردن به تو

بی هیچ انگیزه ای نگاهت می کنم

نگاههای صرف همیشه اینگونه اند

اینگونه تصویر می شوی در پوچهای جهان

سعی می کنم به دوست داشتن تو فکر نکنم

فکرها محدودند

واین آجرهایی است توی پنجره

چشمهای من در خاموشی مطلق

چگونه دستهای تو در چشمهای من روشن است؟

کاش چون پائیز بودم ...

bahareh6 — Thu, 21 Sep 2006 05:31:18 GMT

بگذار از حسادت بمیرند بر گهای سبز متظاهر

فصل محبوب من و کلاغ ها از راه می رسند

زرد خکستری

دخترکها و پسرکای کبریت فروش

bahareh6 — Sat, 02 Sep 2006 21:08:18 GMT

یادمه وقتی بچه بووودم عاشق کتاب دخترک کبریت فروش بودم

نمی دونم چرا

شاید به خاطر اینکه به واقعیت خیلی نزدیک بود

بعد از تموم شدنش تموم وجودم و غم فرا می گرفت

شاید نوعی عذاب وجدان بود

حسی که هنوزم که هنوزه همراهمه

حسی که الان توی واقعیت هر روز دارم تجربش می کنم .

تا کی باید بار این گناه و با خودم به دوش بکشم ؟

تا کی باید با دیدن یه بچه که داره با خورد کردن غرورش تو خیابووون دست فروشی می کنه خورد بشم ولی به روی خودم نیارم ؟

هیچ وقت نشده برم بیرون و با دیدنه یه بچه که می یاد دم ماشین التماس می کنه زندگی کوفتم نشه ؟

نمی دووووونم

کسایی که دم از عدالت و رحمت الهی می زنن یعنی این چیزا رو نمی بینن ؟

همیشه از خودم می پرسم :

مگه اونا چه گناهی مرتکب شدن جز این که تو یه خانواده فقیر به دنیا اومدن ؟

بچه هایی که حاصل یه لحظه غفلت و بی خبری بوودن .

یاد جمله چارلی چاپلین افتادم :

من رنج آن دلقک دوره گرد را که اقيانوسی از غرور در دلش موج می زد ٬ اما سکه صدقه رهگذر خودخواهی آن را می خشکاند ٬ احساس کرده ام.

سکه ای که امروزه ما هم به خاطر مسائل اجتماعی دریغ می کنیم

نمی دونم

این مسئله رو گردن جامعه بندازم ؟

یا خونواده؟

یا خودم ؟

یا خدا ؟

چون دیگه اینجا نمی تونم بگم هر کسی مسئول کارای خودشه

می تونم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

می تونم بگم یه بچه داره تاوان اشتباهشو پس می ده ؟

از اون طرف یه کسی تو یه خانواده ثروتمند و مرفه به دنیا می یا د که اصلا از دنیای بیرونش خبر نداره و اون موقع تمام امکانا ت مال اونه

و

همین امرووز بود ه تو خیابون دیدم یه بچه یه گونی دو برابر خودش روی دوششه و داره آشغال جمع می کنه

شما اسمه اینو چی می ذارین

                                      عدالت الهی؟؟؟؟؟   و هنوزم از این دخترک ها یا پسر ک های کبریت فروش فراوونه



       دوستان این وب مختص بچه های خیابونیه.

                دوست داشتین یه سر بزنید.

کودکان خیابانی

صلح در پایان راهست به پیشواز آن برویم.........

bahareh6 — Tue, 15 Aug 2006 21:06:05 GMT

چرا صلح همیشه باید در پایان راه باشه ؟

چرا نمی شه قبل از هر جنگی به صلح فکر کرد؟

البته منظورم از جنگ فقط جنگ اسرائیل و لبنان ، ایران و عراقه . ( چون جنگ هم مثله بقیه چیزای دیگه چند تا جنبه داره )

نمی دونم

واقعا نمی دونم

دستاورد این همه جنگ چیه ؟

مگر نه اینکه جنگ یه کشور رو حد اقل 10-20 سال از رشد و پیشرفتش عقب میندازه ؟

مگر نه آدمای بی گناه باید این وسط تلف شن ؟

همیشه هم جنگ و چند تا آدم مغرور و مستبد راه می اندازن و جورشو باید یه ملت بکشه

و وقتی هم که جنگ تموم می شه

کسی نمی تونه به یاد بیاره که علت شروعش چی بوده

وقتی حرف از جنگ می شه

یاد نمایش نامه ببر گراز دندان می افتم

نمی دونم که تئاتر ببر گراز دندان رو دیدید یا نه ؟!! در هر صورت این نمایشنامه طوری بووود که من و شدیدا تحت تاثیر قرار داد .

ببر های گراز دندان میلیونها سال پیش می زیستند .

نسلشون الان منقرض شده .

طبیعت برای دفاع اونها در برابر موجودات دندونای بزرگی مثل گراز بهشون داد اما این دندونای بزرگ به مرور اونقدر بزرگ و قطور و سنگین شد که در نهایت که نعمتی که برای حفظ جونشون داده شده بود در واقع قاتل جونشووون شد . نسل اونها به این سبب پایان یافت و منقرض شد . باکتری ها هم همین جورین . اونها هم در نقطه ی اوجشون توسط همون سمی از بین می رن که خودشون تولید کردن .

انسان هم می تونه اینجووووری باشه.

مغز انسان هم در ابتدا نعمتی محسوب می شده که به کمک اون از پس مشکلات و زندگی بر می اومده . بتونه آتیش بسازه . واسه خودش به کمک مغزش و نه به خاطر قدرت فیزیکی غذا تهیه کنه .

اما این مغز مثل همون دندونای ببر گراز دندون اونقدر رشد کرده اونقدر وسیع شده که داره خودش رو منقرض می کنه و یا به قول یه بنده خدایی : عصر خطرناکی است انسان بیش از آنکه بر خود مسلط شود بر طبیعت فرمان می راند .

چون این قضیه رو دارم با چشمای خودم می بینم این نظریه رو دور از واقعیت نمی دونم

الان هممون شاهد جنگ های متعدد تو دنیا هستیم ، شاهد قتلهای متعدد ، شاهد کشتار های دسته جمعی ، شاهد خودکشی های متعدد ........

انسان دیگه به جایی رسیده که خدا هم نمی تونه بهش افسار بزنه و کنترلش کنه .

امااااااااااااااااااااااااااااااا

در هر صورت بنای طبیعت بر اساس جنگ بنا شده

نمی شه از این واقعیت فرار کرد

به قول جبران خلیل جبران :

هر سال عناصر طبیعت در برابر هم اعلام جنگ می کنند ، زمستان در برابر نیروهای بهار می جنگد و این نیز مثل جنگ های آدمیان ویرانگر است .

ما هم باید این فرایند را از سر بگذرانیم و در بسیاری موارد باید برای چیزهای خوبی که نمی شناسیم بمیریم

کسانی که به دنبال یک صلح ابدی می جنگند

مثل شاعران جوانی هستند که نمی خواهند هیچگاه بهار پایان یابد . انسان باید جنگیدن را برای نیت ها و رویاهای خود بیاموزد ، چون این بخشی از امانت پرورگار است .

از نظر من

ما انسانها فقط ادعای تمدن می کنیم

در حالی که فقط یه قانون رو میشناسیم و به اون افتخار می کنیم

قانون جنگل

B. SH

B.SH

برای اینکه بت پرست نباشی کافی نیست که بت ها را شکسته باشی بایستس خوی بت پرستی را ترک کنی

bahareh6 — Sat, 29 Jul 2006 15:25:18 GMT

کوله پشتی اش را بر داشت و راه افتاد رفت تا به دنبال خدا بگردد و گفت : تا کوله ام از خدا پر نشود بر نخواهم گشت . نهالی رنجور و کوچک را کنار راه ایستاده بود . مسافر با خنده ای رو به درخت گفت : چه تلخ است کنار جاده بودن و نرفتن . . درخت گفت : ولی تلخ تر آن است که بروی و بی رهاوردی برگردی .

مسافر رفت و گفت : یک درخت از راه چه می داند ، پاهایش در گل است ، او هیچ گاه لذت جست و جو را نخواهد یافت .

و نشنید که درخت گفت : اما من جست و جو را خود آغاز کرده ام و سفرم را کسی نخواهد دید ، جز آنکه باید و مسافر رفت و کوله اش سنگین بود .

هزار سال گذشت . هزار سال پر خم و پیچ ، هزار سال بالا و پست . مسافر بازگشت . رنجور و نا امید . خدا را نیافته بود اما غرورش را گم کرده بود . به ابتدای جاده رسید . جاده ای که روزی از آن آغاز کرده بود .

درختی هزار ساله .، بالا بلند و سبز کنار جاده بود . زیر سایه اش نشست تا لختی بیاساید . مسافر درخت را به یاد نیاورد ، اما درخت او را می شناخت .

درخت گفت : سلام مسافر در کوله ات چه داری . مرا هم مهمان کن .

مسافر گفت من بالا بلند تنومند ، شرمنده ام ، کوله ام خالیست ، چیزی ندارم .

درخت گفت چه خوب ، وقتی هیچ چیز نداشته باشی ، همه جیز داری . اما آن روز که می رفتی ، در کوله ات همه چیز داشتی ، غرور کمترینش بود ؛ جاده آن را از تو گرفت . حالا در کوله ات جا برای خدا هست و قدری از حقیقت را در کوله مسافر ریخت . دست های مسافر پر از اشراق شد و چشم هایش از حیرت درخشید و گفت هزار سال رفتم و پیدا نکردم و تو نرفته ای و ، این همه یافتی !؟

درخت گفت : زیرا تو در جاده رفتی و من در خودم ، و پیمودن خود ، دشوار تر از پیمودن جاده هاست .