یادمه وقتی بچه بووودم عاشق کتاب دخترک کبریت فروش بودم

نمی دونم چرا

شاید به خاطر اینکه به واقعیت خیلی نزدیک بود

بعد از تموم شدنش تموم وجودم و غم فرا می گرفت

شاید نوعی عذاب وجدان بود

حسی که هنوزم که هنوزه همراهمه

حسی که الان توی واقعیت هر روز دارم تجربش می کنم .

تا کی باید بار این گناه و با خودم به دوش بکشم ؟

تا کی باید با دیدن یه بچه که داره با خورد کردن غرورش تو خیابووون دست فروشی می کنه خورد بشم ولی به روی خودم نیارم ؟

هیچ وقت نشده برم بیرون و با دیدنه یه بچه که می یاد دم ماشین التماس می کنه زندگی کوفتم نشه ؟

نمی دووووونم

کسایی که دم از عدالت و رحمت الهی می زنن یعنی این چیزا رو نمی بینن ؟

همیشه از خودم می پرسم :

مگه اونا چه گناهی مرتکب شدن جز این که تو یه خانواده فقیر به دنیا اومدن ؟

بچه هایی که حاصل یه لحظه غفلت و بی خبری بوودن .

یاد جمله چارلی چاپلین افتادم :

من رنج آن دلقک دوره گرد را که اقيانوسی از غرور در دلش موج می زد ٬ اما سکه صدقه رهگذر خودخواهی آن را می خشکاند ٬ احساس کرده ام.

سکه ای که امروزه ما هم به خاطر مسائل اجتماعی دریغ می کنیم

نمی دونم

این مسئله رو گردن جامعه بندازم ؟

یا خونواده؟

یا خودم ؟

یا خدا ؟

چون دیگه اینجا نمی تونم بگم هر کسی مسئول کارای خودشه

می تونم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

می تونم بگم یه بچه داره تاوان اشتباهشو پس می ده ؟

از اون طرف یه کسی تو یه خانواده ثروتمند و مرفه به دنیا می یا د که اصلا از دنیای بیرونش خبر نداره و اون موقع تمام امکانا ت مال اونه

و

همین امرووز بود ه تو خیابون دیدم یه بچه یه گونی دو برابر خودش روی دوششه و داره آشغال جمع می کنه

شما اسمه اینو چی می ذارین

                                      عدالت الهی؟؟؟؟؟    و هنوزم از این دخترک ها یا پسر ک های کبریت فروش فراوونه

       دوستان این وب مختص بچه های خیابونیه.

                دوست داشتین یه سر بزنید.